|
بیاد رفیق کمونیست دکتر عبدالقادر وحیدی(دکتر
درویش)
سایت افق انقلاب
در سحرگاه روز دوازدهم آذر ماه سال 67 رفیق رزمنده و کمونیست دکتر
عبدالقادر وحیدی مشهور به "دکتر درویش" در یکی از بیمارستانهای شهر
استکهلم سوئد، قلبش از تپش باز ایستاد و با جانباختنش غم و اندوه
عمیقی را برای ما و برای هر انسان شریف و آزاده ای بر جای گذاشت.
رفیق دکتر درویش رزمنده ای بود که زندگیش را بی دریغ و با فداکاری
بی نظیری وقف راه آزادی و رهائی کارگران نمود. در سال 62 و به
هنگامیکه خبر اعدام وحیده دخترش را توسط جلادان جمهوری اسلامی به
او دادند، در جواب گفت: "اعدام وحیده خنجری بود که جمهوری اسلامی
بر دلم فرود آورد، اما من کسی نیستم که با چنین خنجرهای از پای
درآیم. اعدام وحیده و صدها وحیده دیگر فقط ایمان و عقیده ام را
برای مبارزه علیه جهل و خرافه و سرمایه راسخ تر و با دوام تر خواهد
ساخت "! او خود وحیده را آموزش داده و پرورده کرده بود. وحیده ای
که از شهر سقز برایش می نوشت و پدر را به ادامه مبارزه تشویق می
کرد.
دکتر درویش دکتر توده های مردم زحمتکش و دکتر مورد اعتماد آنان
بود. او دکتر جراح آنان و کسی مورد اعتماد بود. او دکتر جراح آنان
و کسی بود که در هر شرائطی ببالین بیمارانش می رفت، مداوایشان می
کرد، و اگر لازم میشد ساعتها و با استفاده امکانات جراحی محدودی که
در اختیار داشت به کار جراحی می پرداخت، او کسی بود که بارها کس
وکارشان را با فداکاری از مرگ نجات داده بود و به همین خاطر و از
آنجا که او را از خود می دانستند، دوستش داشتند و فداکاری هایش را
ارج می نهادند.
او در عین حال، از آغاز مبارزه مسلحانه در کردستان ایران، دکتر
جراح صفوف نیروی پیشمرگ کومه له بود.
بارها در جبهه های جنگ حضور یافت و با فداکاری استثنائی و بی نظیر
بر مشکلات کار غلبه کرد، و جان صدها تن از رفقای پیشمرگ را از مرگ
نجات داد. خاطره جانبازیها، ابتکارات و دلسوزیهایش زبانزد پیشمرگان
شد، دهان بدهان گشت و برای همیشه در دلها جای گرفت.
دکتر درویش از هنگام ورود به تشکیلات علنی کومه له، همیشه به این
موضوع می اندیشید که چگونه میتوان بر مشکلات کار در شرایطی که
شهرها به اشغال در آمده است و در شرایط سخت فعالیت پیشمرگایتی،
غلبه کرد و به نیازهای درمانی و پزشکی نیروی پیشمرگ کومه له و مردم
زحمتکش پاسخ داد؟ او در پاسخ گوئی به این سوال و چنین نیازی بود که
به اتفاق دیگر همکاران دکتر خود که در صفوف کومه له بودند و با
تشویق و راهنمائی رفیق جانباخته دکتر جعفر شفیعی مرکز پزشکی کومه
له را سازمان دادند. همان مرکزی که از جانب کمیته مرکزی کومه له و
بپاس خدمات شایان توجه دکتر درویش با نام بیمارستان دکتر درویش
وحیدی نام گذاری شده است. او بخوبی میدانست که بدون بهره گیری از
کادرهای درمانی پزشکی ماهر، مرکز پزشکی کومه له سازمان داده نخواهد
شد.
و همینطور می دانست که در چنین شرائطی و برای غلبه بر چنین مشکلاتی
باید به نیروی خود اتکا کرد. بدین لحاظ او اهمیت فراوانی برای
تربیت و آموزش رفقای داوطلب این کار قائل بود و در این راه تلاشهای
خستگی ناپذیری را به عمل آورد و توانست شاگردان بسیاری را آموزش
دهد و رفقائی را برای کار جراحی پرورده سازد.
رفیق دکتر درویش به هنگام بیماری نیز استوار بود و با اراده ای
پولادین با اینکه می دانست که فاصله چندانی با مرگ ندارد همچنان به
فکر آینده مبارزه ای بود که در کردستان جریان داشت. عشق رهایی
کارگران و مردم محروم به او نیرو میداد و او مرگ را به هیچ می
گرفت.
بدون شک، مرگ رفیق دکتر درویش وحیدی، بارگرانی بر دلهایمان است و
خاطره چنین عزیزی برای همیشه در دلهایمان زنده و گرامی است. یادش
را گرامی میداریم و جانباختنش را به خانواده اش و به همه رفقای
حزبی و کارگران و زحمتکشان کردستان و همه انسانهای شریف و آزاده
تسلیت می گوئیم.
اطلاعیه کمیته مرکزی کومله در باره:
فوت
رفیق دکتر عبدالقادر وحیدی
مشهور به دکتر درویش
با تأسف فراوان کمیته مرکزی کومله اطلاع یافت که سپیده دم روز 12
آذر ماه 67 رفیق مبارز و کمونیست پیگیر دکتر عبدالقادر وحیدی بعد
از تحمل یک دوره طولانی بیماری، جان باخت.
رفیق دکتر عبدالقادر مشهور به دکتر درویش عضو حزب کمونیست ایران و
مبارزی خستگی ناپذیر در درون صفوف پیشمرگان کومه له بود که سالهای
سال با تمام توان و دانش و تجربه ای که داشت همچون یک پزشک جراح و
همچون مبارزی سیاسی زندگیش را وقف راه رهای کارگران و ستمدیدگان و
محرومان کرده بود و بحق برای همه همسنگرانش و همه کسانی که وی را
بعنوان پزشک جراح و پیشمرگ کومه له می شناختند،قابل اعتماد و محبوب
بود، رفیق عبدالقادر وحیدی از سال 57 همزمان با پیشبرد وظایف
جراحیش در بیمارستان شهر سقز، همچون مبارزی سیاسی به صف مبارزه
انقلابی پیوست و بعنوان هوادار کومه له فعالیت می کرد. در بهار سال
1360 بعد از آنکه مورد تعقیب پلیس قرار گرفت، به صفوف پیشمرگان
کومه له پیوست و از آن پس با جسارت و پیگیری در تمامی میدانهای
مقاومت و مبارزه مردم زحمتکش در کردستان شرکت کرد و توام با پیشبرد
دیگر وظایفش همچون یک پزشک جراح زبر دست بی وقفه در میان صفوف
پیشمرگان و در میان مردم، مشغول به کار درمانی و جراحی بود و در
این عرصه نیز، فداکاری های کم نظیری از خود نشان داد.
رفیق دکتر درویش در طول مبارزاتش در صفوف کومه له، ده ها بار در
میدان های جنگ انقلابی کردستان بخاطر نجات جان رفقای پیشمرگ جانش
را به خطر انداخت و به این ترتیب صدها پیشمرگ و مردم زحمتکش
کردستان را از مرگ حتمی نجات داد.
ما بخاطر از دست دادن این رفیق و همسنگر محبوبمان به تمامی مردم
کردستان، به خانواده و بستگان رفیق دکتر درویش و به همه رفقای حزبی
عمیقا تسلیت می گوییم. یاد فداکاری ها و تلاش انقلابی و زندگی ساده
و پربار دکتر درویش را هیچگاه از یاد نخواهیم برد.
گرامی باد یاد رفیق دکتر درویش
کمیته مرکزی کومه له 13 آذر ماه 1367
نامه رفیق جانباخته وحیده وحیدی به پدرش دکتر درویش
این نامه در پائیز سال 60 نوشته شده و در خبرنامه شماره 147 چاپ
شده است. این نامه را رفیق وحیده زمانی به پدر انقلابیش نوشته بود
که خود بعنوان یکی از هواداران فعال کومه له مسئولیت بخش دانش
آموزی هواداران کومه له در سقز را بعهده داشت. رفیق وحیده بعدها
بوسیله جنایتکاران جمهوری اسلامی دستگیر محاکمه و اعدام گردید.
پدر عزیزم سلام!
سلامی دارم سرشار از افتخار و اشتیاق دیدار برای تو و دیگر
عزیزانم در سنگر دفاع از زحمتکشان، در کردستان قهرمان، کردستان جای
مبارزان واقعی و مکان تحقق افسانه ها.
پدر عزیزم که باعث سربلندی مایی به راه والایت که همان راه کارگران
و زحمتکشان است، با اراده و قاطعیت ادامه بده و بدان که ما هم در
داخل شهر همیشه یاور و کمک شما هستیم و با کار و کوشش خود در راه
بزرگ شما گام برمیداریم.
هر چند این راه فراز و نشیب زیاد دارد ولی باید رفت تا به مقصود
رسید و در این راه از هیچ تلاشی فروگذار نکرد. حتی اگر لازم بود
کشته میشویم.
پدر جان! نامه ات روز 14/8 بدستمان رسید خیلی خوشحال شدیم و اتفاقا
خانه دایه.......بودیم. باوه و دایه و خالو ....هم خیلی از دیدن آن
خوشحال شدند و گفتند سلام برسانید و احوالش را بپرسید.
وضع شهر ظاهرا آرام است ولی مردم در انتظار عجیبی بسر میبرند،
مانند آتش زیر خاکستر، تقریبا شهر حالت آرامش قبل از طوفان را
دارد، روز سیزده آبان محشر بود، صدای تیر اندازی عجیبی که از صبح
شروع شد و تا بعدازظهر ادامه داشت،بگوش میرسید. صبح زود دانش
آموزان دبستان و راهنمائی را جمع کردندتا تظاهرات کنند ولی ترسیدند
که دبیرستان را تعطیل کنند. چون میدانستند که شلوغ میشود. ولی ما
هم بیکار ننشستیم و به حیاط رفتیم و به خواندن سرود و دادن شعار
پرداختیم، اکثریتها و توده ایها هم فورا درمقابل مان دسته درست
کردند. مدیران و مسئولان مدرسه هم از ترس اصلا بیرون نیامدند ولی
دبیرستان...خیلی شلوغ شد بطوریکه شاگردان بحالت تظاهرات بیرون آمده
بودند ولی پاسداران شدیدا شروع به تیر اندازی کرده و شروع به
بازداشت دانش آموزان کردند،عده زیادی را گرفتند.بعدا عده ای را
آزاد کردند ولی هنوز تعدادی در باز داشت هستند.
این هم خلاصه ای بود از اوضاع شهر، دیگر وقتت را نمی گیرم، همگی
سلام میرسانند.
به امید پیروزی قربانت وحیده
پیام رفیق ثروت مظهر همسر رفیق جانباخته دکتر درویش به کومه له
رفقای کومه له عزیزترین کسان دکتر درویش، سلام مرا پذیرا باشید ای
کسانیکه با جانبازیهایتان فداکاری وتلاشتان برای برپائی جامعه ای
نوین عشق به مبارزه و زندگی را در درویش شعله ور کرده بودید، ای
کسانی که عشق به شما پیشروان طبقه کارگر درویش را به فولادی آبدیده
در مقابل مصائب و مشکلات مبدل کرده بود. ای انسانهای شریف و آزاده
که عشق به شما و آرمان والایتان درویش را همچنان رزمنده و با روحیه
نگاه داشته بود که حتی برای لحظه ای بیماریش نتوانست افکارش را از
مبارزه و رهائی انسانها از قید ستم و بندگی غافل کند، ای عزیزان
دکتر درویش و من همان اندازه که درویش به شما عشق می ورزید مطمئن
هستم که شما هم دلتان برایش می تپید، نگرانش بودید و حالا که او را
از دست داده ایم، لازم میدانم که به سهم خود جانباختن درویش را به
شما و تمام کسانیکه او را میشناختند و دوستش داشتند تسلیت بگویم،
غم از دست دادن درویش برای من خیلی گران است اما افتخار همسر چنین
انسانی بودن شهامت و بردباری بزرگی را در من ایجاد کرده است و خودم
را موظف به ادامه راه والای او میدانم.
به امید موفقیت و پیروزی
همسر دکتر درویش. 16\9\67
سایت افق
انقلاب
|
